To było chore. Przynajmniej w pojęciu Peina...Bo jak inaczej można nazwać podglądanie swojej partnerki w Akatsuki, koleżanki, towarzyszki z czasów zanim aktywował rinnegan, w łóżku z nim samym? To znaczy do tego był już mniej więcej przyzwyczajony, nieraz zdarzało mu się zastać Konan z którymś z jego innych ciał ale...Dlaczego tym razem to musiało być TO?!
Zmęczonym gestem potarł skroń. Nie, tego było już jak na jego nerwy za dużo, nie dość że musiał użerać się z tą całą chorą organizacją, nie dość, że musial przyjmować rozkazy od nieobliczalnego wiariata jakim był Madara, to jeszcze teraz widział swoją partnerkę w łóżku z kobietą! To znaczy z nim, ona była tylko jednym z jego ciał ale...Ale do diabła, jego ciało czy nie, była kobietą. A najgorsze z tego wszystkiego było chyba to, że on wcale nie ukrywał swojej obecności...One obie wiedziały o nim i najwyraźniej chciały, żeby został. Fakt, nigdy nie wątpił że Konan ma dość dziwne upodobania na tym polu, ale żeby oczekiwać od niego że będzie podglądał samego siebie? Na dodatek w takich chwilach to było naprawdę trudne, zogniskować który on to on, nie pogubić się w ścieżkach rinneganu, gdzieś pomiędzy własnymi ciałami.
Z cichym westchnieniem oparł się o nieznacznie uchylone drzwi. To nie miałoby sensu protestować. Konan chciała go mieć jednocześnie za widza i uczestnika całego zdarzenia? No dobrze, w tej sprawie mógł jej ulec.
Obie były piękne, chociaż to chyba jakiś rodzaj narcyzmu mówić o własnym ciele, że jest piękne. Siedziały naprzeciwko siebie, obie w nienagannym seiza, obie z wyrazami twarzy które mogły mogły być tak obietnicą, jak i groźbą. Czekały, a Pein doprawdy nie miał ochoty wnikać, na co.
Konan poruszyła się pierwsza. Najpierw cień uśmiechu wypływający na zwykle beznamiętną twarz, ręce opuszczone na kołdrę. Dłoń dotykająca poznaczonego kolczykami policzka, błądząca pomiędzy nimi. Pein niemal czuł powidok tego chłodnego dotyku na swoim ciele.  Skóra Konan nigdy nie była ani ciepła, ani tan naprawdę zimna. Była trochę jakby papierowa – uśmiechnął się do tego porównania.
To była zwyczajna ciekawość, nie żadne uczucie. Za każdym razem kierowała nią tylko ciekawość, a Pein doskonale o tym wiedział patrząc jak smukłe palce z długimi, pomalowanymi na niebiesko paznokciami wprawnie rozplątują kok, w który związane były włosy jego ciała. Przez chwilę zastanawiał się, czy to jest w jakiś sposób przykre, ale nie. Przyzwyczaił się. To było szalone, ale w końcu wszyscy tutaj byli szaleni na swój sposób, ona nie była wyjątkiem. On także nie. Ostatecznie i tak, jakby na to nie patrzeć, sypiała tylko z nim...W pewnym sensie przynajmniej.
Nie wiedział czy to on poruszył jej ręką, czy jego ciało zareagowało samo, ale niezależnie od tego drobne, kobiece dłonie ostrożnie wyplątały białą różę z włosów jego partnerki. Niebieskie kosmyki z cichym szelestem, jakby stronice książki przerzucane przez wpadający do pokoju wiatr, rozsypały się opadając na ramiona Konan. W tym samym momencie obie zbliżyły się do siebie łamiąc seizę, oparte na kolanach i dłoniach, na chwilę zatrzymały się, twarz przy twarzy, usta przy ustach, ciepłe oddechy poruszały pasmami rozpuszczonych włosów i Pein pomyślał, nie pierwszy raz swoją drogą, że to naprawdę ładny kontrast. Pomarańcz i błękit.
Nie było wahania. Dla Konan jedyną nowością w całej sytuacji był fakt, że tym razem jego ciało należało wcześniej do kobiety, nie było miejsca na niepewność, strach czy zażenowanie. Pocałunek, najpierw tylko delikatny dotyk warg, pogłębił się i trwał dopóki obu nie zabrakło oddechu. Kiedy odsunęły się od siebie, zaledwie na długość wyciągniętej dłoni, Konan szybkim ruchem rozpięła swój ozdobiony czerwonymi chmurami płaszcz, zdjęła go i rzuciła gdzieś w kąt pokoju, to samo zrobiła z jej okryciem.
Kolejne pocałunki, czasami płytkie, bardziej przypominające ukąszenia, czasami głębokie. Smukłe, delikatne dłonie badające każdy centymetr ciała tej drugiej, paznokcie pozornie przypadkowo zostawiające wąskie, czerwone pręgi na skórze. Kolejne porcje zdejmowanych ubrań, rzucanych gdzieś na podłogę bez jakiegokolwiek poszanowania dla porządku. I do wszystkich diabłów z wszystkimi bijuu na usługach, Pein doprawdy nie miał pojęcia skąd jego ciało wytrzasnęło taką bieliznę...To znaczy domyślał się. To musiała być sprawka Konan.
Zastanawiał się tylko czy jego ukochany motyl wyposażył swoją jedno nocną partnerkę w ciemnoczerwone pończochy oraz tego samego koloru koronkowe stringi, pas do pończoch i stanik, dla własnych doznań estetycznych, czy może w swoim planie uwzględnił również upodobania podglądacza, którym niejako z przymusu był Pein. Uśmiechnął się lekko, Konan była ubrana w podobny zestaw, tyle że czarny, doprawdy nie miało sensu roztrząsanie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ważny był ogólny efekt i Pein o mało nie wybuchnął całkowicie psującym wszelki klimat śmiechem zastanawiając się, czy odniesienie do przewodnich barw Akatsuki było zamierzone. Cóż, o ile ją znał, to tak.
Teraz już nie zrzucały z siebie ubrań, jakby zwolniły chcąc nacieszyć się swoją obecnością, bliskością tej drugiej. Dotyk stał się delikatny, łagodny, już nie ranił, nie podrażniał skóry, pozwalał się zrelaksować, zatopić w nim, zapomnieć o problemach.
To nie tak, że ona, jego ciało, poruszała się sama, to również nie tak, że jego decyzje, myśli, odczucia determinowały jej ruchy. Nie była nim, a jednocześnie nie była oddzielnie funkcjonującą jednostką. Czasami czuł na swojej skórze echo dotyku Konan, czasami wyciągał rękę i natrafiał na jej chłodną, gładką skórę, a kiedy orientował się, że to przecież niemożliwe, zauważał że stoi jak poprzednio w bezruchu, a to jego ciało, to leżące w łóżku, wyciągnęło dłoń. Dziwne, chore uczucie, od którego można było zwariować.
Ale to było bez znaczenia, w końcu i tak od dawna był szaleńcem.
Uśmiech który nagle pojawił się na twarzy Konan posłał przez jego plecy nieprzyjemny dreszcz. Patrzyła w stronę drzwi, prosto na niego i uśmiechała się, a on desperacko starał się przypomnieć sobie co przeoczył, czego nie wziął pod uwagę, co w tej całej sytuacji może go jeszcze zaskoczyć. Kiedy złożyła na ustach jego ciała ostatni, głęboki pocałunek i zsunęła nogi na krawędź łóżka już wiedział.
Nie, nie zgodzi się na żaden chory trójkąt, nie z sobą samym, choćby go...
Była tuż przed nim i stając na palcach łączyła ich usta w pocałunku, a on wiedział już, że kolejny raz przegrał.
  Żeby to wszyscy diabli wzięli.